nog meer cinema...

Het reizende cinemateam is deze week afgezakt naar het uiterste zuiden van Rwanda. Met zicht op de Burundese grens werd een voorstelling gehouden in Munini. Munini ligt niet zo ver van het bedevaartsoord Kibeho, waar de Maagd Maria zou zijn verschenen aan drie eenvoudigeboerenmeisjes. Nu kijken bedevaarders er een poosje in de zon waarop ze allerlei gedaanten zien verschijnen. Zo heeft onze buurman Alfons, een populaire R&B zanger, er ook al Maria gezien.Munini is bekend omwille van zijn ziekenhuis. Voor 180 000 Rwandezen uit de wijde omgeving is het de enige bereikbare plaats voor meer complexe medische zorgen. Patricia; een enthousiaste Amerikaansevrijwilligster van het Peace Corps, leidde ons rond. In de kinderafdeling ontmoetten we een Congolese dokter die ons zonder schroom vertelde welk kind het ging halen en welk niet. Ondervoedingbleek het voornaamste probleem. De Amerikaanse vrijwilligster die na bijna twee jaar perfect Kinyarwanda spreekt, werkt rond deze problematiek. Zo organiseert ze kooklessen waarbij een evenwichtig en gediversifieerd dieet centraal staat. In de dorpen waar Patricia werktis er minder ondervoeding waar te nemen, een teken dat zulke kleinschalige initiatieven wel degelijke een verschil kunnen maken.

We trokken naar een pygmeeëndorp om hen uit te nodigen voor onze filmvoorstelling. De overheid werkt nu hard om deze bevolkingsgroep uit de marginaliteit te halen. De staat heeft voor hen huizen gebouwd en ook een waterpomp voorzien die echter nog niet operationeel is. Minpuntje is dat ze geen landbouwgrond hebben zodat ze amper in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Daarom leven ze nu nog steeds van de jacht op kleine dieren.
Onze filmvoorstelling in Munini was wederom een groot succes. Een maximum - tot nu toe - van meer dan 400 personen waren aandachtige toeschouwers. Het enthousiasme en het gelach van de kijkers moisten amper onderdoen voor de hevige donderslagen tijdens de voorstelling. Michiel, een groepslid, werd opgeofferd om buiten te staan met tweeparaplu’s om zwakke punten in de blootliggende elektriciteitskabel te beschermen tegen de stortbuien. Waarvoor dank!
Later op de week trokken we naar het Oosten. In de buurt van Rwamagana werden we ontvangen door Joyce en Francois in de afgelegen Nsinda technische school. Leerlingen en buurtbewoners konden er genieten van een ontspannende en verrijkende filmavond. Het cinemateam vond voor denacht onderdak in het kleuterlokaaltje. De volgende dag werden we wakker door het geluid van marcherende militairen die aan hun ochtendtraining bezig waren. Na een korte wandeling tot bij hetnabijgelegen Muhasi-meer vertrokken we terug naar het huis in Gitarama. Nu lassen we twee dagen rust in om te bekomen van de drukke periode. Onze volgende trip brengt ons naar een weeshuis diep in het binnenland. Hierover - en nog veel meer - volgende week!

nog meer cinema...

On the road

Munini October 19th: A new English update from Rwanda!
The rain season has arrived, a little bit after schedule but now it's here. It usually rains once a day in the late afternoon. Since the last update we have done three screenings. One in a secondary school, another in a primary school and the last one in a remote village (Munini) in the south of the country close to the Burundi boarder. We all liked the last screening a lot and we will do more travels to remote villages. In Munini we could clearly see that films and cinema were something completely new for the people. They looked amazed, and old and young followed closely.

We arrived in the village a day before the screening on an invitation from an American Peace Corps voluanteer. She hosted all five of us in her appartement, helped us with the official permission and showed us around. We visited a Batwa community. The Batwa people is an indigenous group historically living in the forest. They have been removed from their traditional forest life and into "normal" villages. The transition has not been easy, they are a marginalized group in society and many live in severe poverty. During our stay we also visited the local hospital. Malnourished children is a great problem in the village (and in the country) due to poverty and little knowledge about food and nutrition. At the hospital we got to meet some of these children and hear about their conditions, something which made an impression on all of us.

In the evening of our second day in Munini it was time to arrange the movie night. Some locals had hung up posters in Kinyarwanda announcing the event, so when we arrived at the community building people were already waiting. Then it was just for us to set up the material and start the show. A Rwandese man living in the village and working for a local NGO was our speaker for the evening. Between the movies he gave a short speech concerning the social topics dealt with in the films. Around 400 people came and also many Batwa, a successful evening in other terms.

Ondertussen in Rwanda

Het enthousiasme voor het cinemaproject stijgt! We hebben net een
succesvolle voorstelling gehouden voor een heleboel kinderen van de
Ahazaza school. Ahazaza betkent ‘toekomst’ in het Kinyarwanda. Het is
de eerste - en enigste - vrijzinnige school van het land. De kinderen
beloofden binnenkort een traditionele Rwandese dansvoorstelling te
houden speciaal voor ons als dank voor de leuke avond.

Natuurlijk nemen uw trouwe reporters ook eens een dagje vrij. We
vertrokken vanuit Gitarama in een volgestouwde minibus. We waren amper
op de baan of de hele bus begon over Imana (God) te zingen. Anderhalf
uur later - en voor ons niets te vroeg - stapten we af voor het
Nationaal Museum in de universiteitsstad Butare. Naast veel informatie
en voorwerpen uit de Rwandese geschiedenis was er ook de mogelijkheid
om in traditionele hutten binnen te gaan.

Butare zelf is even groot als onze thuisbasis Gitarama; maar door de
vele studenten heeft ze een jonger karakter. Er zijn ook meer blanken
en er is zowaar een souvenirwinkel. We dronken een Primusbiertje op
het terras van hotel Foucon; waar ooit Koning Boudewijn de nacht heeft
doorgebracht. De Belgische koloniale aanwezigheid is trouwens nog erg
zichtbaar in Butare. De vele oude koloniale gebouwen liggen er soms
wat troosteloos bij; maar ze geven wel een goed beeld van hoe Butare
er heeft uitgezien ten tijde van de Belgen.

Volgende week keren we terug naar Butare aangezien er enkele
filmvertoningen in de buurt zijn gepland.

Zondag zijn we vanuit Butare teruggekeerd naar Gitarama om de
voetbaltopper tegen Kigali bij te wonen. Wij supporterden natuurlijk
voor Gitarama (wij hopen u ook); maar helaas bleken de jongens uit de
hoofdstad te sterk voor ons. In een volgepakt stadium werd met 0 - 1
verloren. 100den supporters stonden op de muren rond het stadium en er
hingen een 20-tal mensen in bomen om toch maar niets van de match te
missen. In het stadion zelf waren nog lege plaatsen; maar het
toegangskaartje van 500 Rwandese Frank (ongeveer 70 eurocent) bleek
voor velen onbetaalbaar. Velen sprongen van de hoge muren rond het
stadium om toch maar gratis binnen te geraken. Halfweg de tweede helft
werden de deuren opengezet en kwamen er nog zeker een 2000-tal
Rwandezen om een laatste glimp opvangen. Toen de wedstrijd afgefloten
werd bestormden de supporters het veld en bouwden ze er een feestje.
De spelers werden onmiddellijk na het affluiten geëvacueerd in auto’s
die naast het veld klaarstonden.

De agenda van onze reizende bioscoop is nu zo goed als volgeboekt. We
gaan de komende weken twee tot drie voorstellingen doen per week op
verschillende locaties in het land. We houden jullie op de hoogte!

Op weg naar onze eerste filmavond in Gisenyi.

GISENYI Begeleid door bliksemschichten als enige richtaanwijzer kwamen
we gepakt met ons materiaal aan in de stad waar we onze eerste
voorstelling zouden houden. De vele regen en stroomonderbrekingen die

typisch zijn voor het begin van het regenseizoen vormden meteen al een
bedreiging voor ons materiaal (twee luidsprekers, een scherm en een
projector )
Het gastverblijf van de Presbetarian Church zou ons de beschutting en
een slaapplaats voor deze nacht bieden.
.
Gisenye is een stad in het Noord Westen van Rwanda, vlak aan de grens
met Congo ( Goma ).
Dit is een gebied met een conflictrijke geschiedenis en nog vaak is
het er erg onrustig. Niets heeft ons hier echter tijdens ons verblijf
aan herinnerd. Deze tegenstelling geeft toch een raar gevoel. Enkele
kilometers van waar we uitkijken op het prachtige Kivu meer gebeuren
vreselijke zaken ...

De stad Gisenyi is hoog ( 2200 m ) gelegen en omringd door
verschillende vulkanen van waaruit de gorilla’s ( ja, deze uit de film
‘Gorrilla’s in the mist’ over het leven van Dianne Fossey ) ons ook
konden gadeslaan. Ons eerste publiek bestond uit +- 400 studenten van
een middelbare technische school.

Tijdens deze voorstelling hebben hen 2 films vertoond die geregisseerd
zijn door Georges Kamanayo. De eerste kortfilm - ‘Ishango’ sloot
perfect aan bij de leefwereld van deze jongeren. Hierin wordt verteld
dat de basis van de wiskunde afkomstig is uit de streek rond de grote
meren. Deze stelling wordt gefundeerd door het bot van Ishango (dat
zich trouwens nog altijd bevindt in het Natuurwetenschappelijk museum
te Brussel ). Op dit bot staan systematische inkervingen waar men van
vermoed dat het werd gebruikt als kalender.

In de tweede film, eveneens van de hand van Georges Kamanayo, ‘Kazungo
le metis’ vertelt hij zijn persoonlijk levensverhaal. Georges werd
geboren in Rwanda met een zwarte moeder en een blanke vader ( een
Belgische colon ). Zijn vader heeft hem echter bij zijn geboorte niet
erkend.
Na veel omzwervingen kwam Georges terecht in België waar hij na
ongeveer 40 jaar op zoek gaat naar zijn vader en zijn identiteit.
Dit verhaal heeft vele kinderen uit het publiek persoonlijk gegrepen
omdat zij sinds de génocide soms zonder moeder en of vader moeten
leven. Toch werd er ook veel gelachen met ‘Mata Mata en Pili Pili’,
een filmpje met een zwarte Chalie Chaplin.

Beide films trachten de zoektocht naar een identiteit bij de jongeren
te stimuleren. De eerste benadrukt dat Afrika een rijke geschiedenis

heeft en dat niet alles afkomstig is uit het ‘Westen’. De tweede film

geeft een aanzet om na te denken over zichzelf en het verleden, wat
voor alle jongeren toch belangrijk is.

Na de film werden wij, de Muzungus (blanken) uitbundig bedankt. Dit is
een avond die zij en ook wij zeker niet vlug zullen vergeten.

Welkom in het land waar de plastieken zak al werd verbannen

KIGALI Het avontuur is eindelijk begonnen. SN Brussels dropte ons af
in Kigali waar wij direct door de levendige Rwandese atmosfeer werden
gegrepen. De hoofdstad KIgali heeft met zijn vele banken en winkels
een vrij Westers aanzicht. Het verkeer is zoals wij verwacht hebben in
een woord chaotisch. Met het toch goed georganiseerde busverkeer
hebben wij onze weg verder gezet naar de kleinere stad Gitarama iets
ten zuiden van Kigali, alwaar wij een huis huren dat moet dienen als
uitvalsbasis voor ons Reizende Bioscoop-project. Na enkele dagen hier
op `het platteland` (plus minus 90 procent van de Rwandezen leeft van
landbouw) konden wij ons niet ontdoen van enkele eerste indrukken, Het
leven van deze mensen staat in schril contrast met het aanzicht van
Kigali. Het dichtbevolkte Rwanda bestaat uit duizenden heuvels die dan
ook maximaal worden benut voor landbouw. Het land met een gelijkaardig
aantal inwoners en oppervlakte als Belgie heeft dan ook minder bossen
dan verwacht. Misschien even iets over het eten. Dagelijks gaan we
eten in typische Rwandese restaurantjes waar het basismenu bestaat uit
geitebrochettes (op de BBQ), frietjes (we eten er meer dan in Belgie)
bonen en Akabanga (een heel pikant sausje). Deze maaltijden
gecombineerd met een Mutzig, Primus of het bruine Turbo , steeds
aangevuld door een Afrikaans deuntje, zijn voor ons de uitgelezen
momenten om ons in te leven en contacten te leggen. Op die manier
slagen we er vlot in om contacten te leggen die bruikbaar zijn voor
ons project. Zowel de Rwandezen als de NGO werkers (Muzungu-blanken)
zijn zeer enthousiast over het project. Op dit moment bevinden wij ons
in Gisenyi aan de grens met Congo en aan de oevers van het Kivumeer.
Hier houden wij vandaag onze eerste voorstelling. Wij zijn zeer
benieuwd en meer hierover horen jullie volgende week!

Muraho Rwanda!

GISENYI 05/10/10

we have now been in Rwanda for 6 days. We have found a house to stay in no one has gotten sick yet, so everything is well! Tonight we are going to have our first screening in a city by lake Kivu. We have also managed to establish a few contacts which will help us with future screenings.

our impressions so far are many and quite positive. People are very friendly and socialize on the streets which makes a lively atmosphere. Quite a few people speak french and english, something which gives us the opportunity to communicate with the locals. Concerning food the popular dish within the group is grilled meat on a stick (Brochettes) and french fries. We eat more fries here than back in Europe. The fruits are delicious and the beer is fairly good. The local beers we have tried so far are primus and turbo (the brand of a man). Public transport is our manner of moving around the country. It is cheap and good and takes you through the hilly landscape of Rwanda. The roads are suprisingly good though the speed and traffic customs are a bit different then at home. These days it are the chinese that are working on the new roads here. Yesterday we drove on an almost finished road and could see the chinese companies in action. Rwanda is an agricultural society. Almost all families depend on a piece of land where they grow or they have banana trees, sorghum, sugar cains and the like. when you drive through the country you see plots of land covering each and every hill, and you see whole villages working on their land, taking naps now and then, eating and fetching water.

So far our first impressions, despite the very slow internet we try to keep you posted as much as possible!