De Reizende bioscoop reist niet meer…

Beste lezer, het liedje van de reizende bioscoop is uitgezongen. Na tien weken alle (uit)hoeken van Rwanda bezocht te hebben zijn we klaar om naar huis af te zakken.

Op dit moment overvalt een dubbel gevoel het team van de Reizende Bioscoop. Enerzijds was het een unieke ervaring om op fantastische plaatsen te komen en ondanks we er steeds hetzelfde deden er telkens een andere ervaring aan over te houden. Zoals jullie de voorbije weken gelezen hebben hadden we erg veel success, we zijn geeindigd op 15 voorstellingen voor gemiddeld 250 man. Daarnaast hadden we ook het geluk om de juiste mensen te ontmoeten die ons in contact brachten met de plaatsen waar we zo enthousiast over geschreven hebben. Rwanda was voor ons een ideaal land om ons project te realiseren. Het klimaat, met een constante 26 graden, zullen we misschien nog het hardst missen.

Ondanks al dit goeds hebben we toch besloten om op het vliegtuig te stappen. De intensiviteit van ons project heeft zijn tol geeist en ons allen redelijk vermoeid gemaakt. Gelukkig kunnen we deze laatste dagen vullen met wat rustigere activiteiten zoals een evaluatie met onze lokale partners alsook een etentje bij de Belgische ambassadeur.

Nu ons project ten einde is rest ons nog enkel iedereen dit project gesteund heeft te bedanken voor hun hartelijke steun, bedankt!

De Reizende Bioscoop neemt afscheid

De voorbije week was voor het Reizende Bioscoopteam eentje met gemengde gevoelens. De twee filmvoorstellingen die we nu achter de rug hebben waren de laatste van onze dolle rit doorheen Rwanda. Nu is het gedaan ermee. We gaan niet langer meer zwaar gepakt en gezakt met de bus, brommer of zelfs te voet naar de meest afgelegen dorpjes trekken.

Een goed avontuur moet steeds in schoonheid afgesloten worden, dat is dan ook wat we deze week gedaan hebben. Reizen naar afgelegen plaatsen is erg vermoeiend in Rwanda. Daarom hebben we deze keer dichter bij huis voorstellingen gegeven. Tod en Andria zijn twee Amerikanen die thuis alles verkocht hebben om een nieuw leven te starten in Rwanda. Ze hadden ons uitgenodigd in hun dorpje Gatagara. De belangrijkste bezienswaardigheid, als je het zo kan noemen, is een enorm center waar mindervalide personen allerhande hulp ontvangen. Zo maakt men er op maat gemaakte prothesen en zijn alle gebouwen toegankelijk voor rolstoelpatiënten. Opvallend is dat in deze gemeenschap iedereen gehandicapt is; gaande van de directeur, het verzorgend personeel tot de arbeiders van de bekende pottenbakkerij. Het was voor ons dan ook een mooie gelegenheid om hen, samen met de buurtbewoners, een onvergetelijke avond te bezorgen. We waren blij om te zien dat in dit heel arme land deze mensen niet in de kou blijven staan. Hierbij dient wel opgemerkt te worden dat dit project voornamelijk op grotebuitenlandse steun kan rekenen. Dit in feite net zoals zo goed als al de andere sociale initiatieven in Rwanda.

Na deze stop is de Reizende Bioscoop verder getrokken naar Butare. Daar deden we een voorstelling overdag bij de deelnemers aan een reconciliatieproject. Dit project dat gesteund wordt vanuit Noorwegen, moet de wonden helen die de genocide van 1994 heeft aangericht. Via dans en andere kunsten probeert dit initiatief jongeren te helpen hunervaringen uit het verleden te verwerken. Voor we deze mensen een filmvoorstelling gingen aanbieden, ditmaal voor de verandering in de ochtend, werden wij getrakteerd op een traditionele Rwandese dansvoorstelling.
Ondanks dat onze filmvoorstellingen er nu op zitten, willen we jullie volgende week nog een laatste keer een nabeschouwing geven van ons project. Daarnaast zal er ook een verslag bij zitten van het etentje dat ons is aangeboden door de Belgische ambassadeur. Tot volgende week!

The very last shows

Two weeks ago we went back to the east, to Rwamagana. The last time we were there, screening at a vocational school, we met a British volunteer whom invited us to visit two of the villages he works in. On the way to Rwamagana we did a small excursion with a Rwandese development worker named John whom once gave us a lift in Kigali. John engages the local population in his development work. Together with the local community he decides what is needed in a village and then he trains local leaders for the projects. Besides his development projects John also has a personal tree planting project in the far east, and this is what he wanted to show us. His piece of land is right by the Tanzanian boarder beautifully placed on the top of a reach overlooking the boarder crossing and the rivers. Here he is planting trees and he also dreams of making it into a camping site for tourists, a place where people can completely relax. A baboon family is also living in the area, which gives a safari experience to the place. We got to see them running around the hillside, and when we threw pineapple and bananas at them they came quite close. We got extremely excited and started chasing them with binoculars and cameras, some local children saw us abasungo (white people) running around the hillside and got equally excited and started chasing us. After this exercise (a mix of burning sun and the high altitude make small efforts feel like an intensive exercise) John brought us to the boarder crossing which is a bridge over a waterfall. He also managed to get us over the bridge to the Tanzanian side (yey!). After all of these exciting experiences we headed to Rwamagana.

In Rwamagana we did two successful screenings in two small villages. Between 300 and 400 people came to each screening which were held in churches. A Rwandese volunteer was our speaker and did a good job (we think at least) explaining the audience about HIV/AIDS and gender violence. We also received some nice comments from locals finding the movies both necessary and educational. Once in Rwamagana we seized the opportunity to camp by Lake Muhazi and do a small morning tour on the lake. From Rwamagana we went to Gatagara where we stayed with an American couple that has sold everything they own back home and plan to build a school and a community center in Gatagara. Here we did a screening in a building complex for disabled people. People come from near and far to get the help and equipment they need. Both people staying in the complex and people from the neighboring area came to the screening.

The following day the Americans drove us to Butare where we showed them around the city and ate at an upper class (abasungo) restaurant. We strolled around in the colonial neighborhood from the Belgian era surprised by how well preserved it is. With just a little bit of imagination one can really understand how it was 60 years ago. The following day we did our very last screening in a reconciliation center funded by a Norwegian organization. We did our screening in bright daylight, for a change, and we also received and dance and singing performance. It was a day of mixed feelings, sad about it being our last gig but also happy about the result of the project and of the successful ending.

Naar het Oosten...

De Reizende Bioscoop heeft ondertussen zijn zevende week afgewerkt. Dit nieuwe hoofdstuk van ons avontuur speelde zich voornamelijk af in het Oosten van Rwanda. Het startte met een trip naar de grens van Tanzania. Deze wordt gevormd door een redelijk onstabiele brug over de Akagera rivier. Vlak naast de brug is er een gigantische waterval die qua schoonheid gemakkelijk de vergelijking met de Niagara kan aangaan. John, een vriendelijke Rwandees die in de buurt een boomaanplanting project heeft, is bevriend met een van de grenswachters. Hierdoor kon het Reizende bioscoopteam van de gelegenheid gebruik maken om -heel even= Tanzania te betreden.

Na al dat genieten moest er natuurlijk ook gewerkt worden. Robert, een Engelse vrijwilliger die wij ontmoet hadden tijdens een eerdere voorstelling, bracht ons in contact met twee afgelegen dorpjes waar we onze filmvoorstelling konden geven. Een pick-up bracht ons telkens naar de kerk van de twee dorpjes. Het was voor ons de eerste keer dat we de Rwandezen op een leuke avond konden trakteren in een kerk. Een lokale organisatie had vooraf affiches opgehangen die ons bezoek aankondigden. Twee dagen op rij konden we elke keer minstens een 400-tal mensen verwelkomen. Eveneens kon een groepslid met de zin ‘het is gratis’ toevallige voorbijgangers overtuigen om soms letterlijk
alles te doen vallen om te komen kijken.

In deze Oostelijke provincie zijn er net zoals elders grote problemen betreffende HIV-AIDS en huiselijk geweld. Deze onderwerpen komen aan bod in onze Rwandese films. We hopen dan ook dat de films een aanzet geven tot reflectie over deze thematieken. Om dit effect te versterken werd ook ditmaal voor en na de film een discussie met het publiek gehouden. Deze keer werden we hierbij geholpen door Ronald een Rwandese vrijwilliger die werkt rond HIV-AIDS preventie. Door niet enkel films te vertonen maar ook te discussiëren met het publiek hopen we dat we een nog grotere impact hebben op de toeschouwers. Afgaande op het enthousiasme, de reacties en de grote toeloop kunnen we
concluderen dat deze week een van de beste is geweest tot nu toe.

Volgende week hebben we nog enkele voorstellingen gepland. Als deze achter de rug zijn is het –voorlopige?- einde van de Reizende bioscoop in zicht.

Het relaas van een intense week

Na onze filmvertoning in Ramaregere, een uurtje ten zuiden van Kigali, kregen we het nieuws dat onze geplande screening in Nemba niet kon doorgaan. De lokale verantwoordelijke voor sociale zaken was niet bereikbaar. Een Afrikaans fenomeen!? We hebben wel een nationale toestemming verkregen. Maar daarnaast willen we ook altijd een toestemming krijgen op lokaal niveau.

Tijd op overschot dus. Daarom besloten we vroeger dan gepland te vertrekken naar Banda village. Hier hadden we afgesproken met een tof Amerikaans koppel dat daar werkt voor het Peacecorps, een vrijwilligersorganisatie van de Amerikaanse overheid.
Banda is één van de meest afgelegen dorpjes in Rwanda. Het ligt aan de rand van Nyungwe forrest ( tropische regenwoud in het zuidwesten van Rwanda ). We stapten af aan het bezoekerscentrum ( vanwaar vele toeristen vertrekken op tochten door dit mooie woud ) waar twee stoere Rwandezen ons hebben geholpen met onze bagage naar beneden te dragen. Een prachtige tocht van twee uur met ontmoetingen met enkele aapjes
naar een andere wereld. Er was geen elektriciteit of water. Men had er nog nooit een auto gezien en er waren maar twee moto’s in het ganse dorp. Echter, de mensen zijn er ontzettend vriendelijk. Door enkele technische problemen met de generator is onze voorstelling spijtig genoeg niet kunnen doorgaan. We zijn echter niet bij de pakken blijven zitten en hebben een leuk feestje georganiseerd. Een honderdtal jongeren dansten in het licht van onze zaklampen, die we als spots gebruiken, op muziek die luid uit onze luidsprekers schalde.

Na Banda zijn we verder getrokken richting de Congolese grens naar de stad Cyangugu ( Kamembe ). Deze stad met uitzicht op het Kivumeer en de Congolese stad Bukavu heeft een koloniaal verleden. Fons, één van de groepsleden, kreeg de kans om het huis te bezoeken waar zijn grootouders hadden gewoond ten tijde van Belgisch Kongo. s’ Morgens hebben we ontbeten op enkele meters van de Congolese grens. Je ziet er Congolezen en Rwandezen de brug oversteken die deze twee landen scheidt met allerhande goederen ( eieren op stappels van 2 m hoog, kleine visjes, enz ). Een unieke ervaring.

Eén dag later trokken we verder naar Nkanka alwaar we een fantastische voorstelling hebben gedaan voor een enthousiast publiek van ongeveer 300 Rwandezen.

Reflections underway

By travelling around Rwanda with our mobile cinema we have learned much about the country and her challenges. Rwanda seems to be a relatively unique country in the African context, especially concerning safety and the fight against corruption. We have for example not ended up in any situation were we did not feel safe. Moreover, no police officers and authority figures have tried to bribe us. It also needs to be emphasized that we have travelled a great deal, visited cities and tiny villages, and been in contact with quite a few authority figures. The President also seems to be genuinely interested in the development of the country and its people, though this is difficult for an outsider to judge. Despite these positive remarks, throughout our stay we have become aware of various challenges the country faces. We have met Western volunteers, visited local organizations and businesses, and also various health centers. We have also spent time in villages and talked with local people.

Awareness concerning family planning is urgently needed. The government has recently started a family planning campaign which is reinforced in the new seven year strategy plan. Families have too many children, often between five and ten. This results in many mouths to feed for an already impoverished population, and children often end up malnourished. In both Munini and Banda village we visited initiatives which focused on the treatment of malnourished children. At the hospital in Munini we learned that mothers that frequently give birth often end up neglecting the younger children still in the need of care when a new baby is born. Big families are partly an outcome of a negative attitude towards birth control. Many think that hormonal birth control makes women go crazy, and condoms are also not popular to use. Some women receive the three month injection because they want to have fewer children and because it is easy to hide from their husbands. Because of this skepticism towards hormonal birth control organizations also try to promote natural birth control by teaching women about their menstrual cycle and fertility peaks. Large families put pressure on an already densely populated country. Rwanda is 26 000 square km with a population of over 10 million of whom almost everyone are farmers. The need for fertile ground is immense and ever growing. Almost all forests outside the national parks have been cut for land and fire wood, which is devastating for the global climate and also leads to local erosion. More efficient agriculture is therefore needed to feed the growing population.

Another challenge Rwanda faces is the empowerment of woman and the fight against gender based violence. An ongoing African campaign tries to tackle the problem of domestic violence. In two of the villages we have visited two women were beaten by their husband right before and during our visit. Volunteers report that men beating their wife is a serious problem in their villages and that local police officers often do not take the claims of the women seriously. One volunteer said that she often have to accompany women to the police station in order to get the desired response. Another volunteer could tell us that an injured lady in the need of stitching was sent away from the local hospital because she could not afford to pay for the treatment. In some of the villages we visited we have screened a film on gender based violence which many people have appreciated and many have expressed the need for such awareness building.

HIV/AIDS is of course another major challenge. The official number of people with HIV is three percent of the population. Other sources however report a significantly higher number, around 13 percent. We travel around with two films concerning HIV. One of the films is educational, focusing on how one can get infected and also how you cannot get infected, thereby killing some common myths. The film also focuses on how people can live healthy lives with HIV. The importance of using condoms is of course also mentioned. People with no stable relationship, but with frequent sex partners often do not use condoms, resulting in a rapid spread of the disease. Men cheating on their wife and thereby infecting their partner with HIV are also a problem according to a Peace Corps volunteer. When women give birth both the man and the woman needs to take an HIV test, which makes it a little easier to spot such cases.

For us it has been a nice experience to be a small part of this important awareness building. It is very interesting to see how all the efforts the volunteers put into tackling these problems seems to lead -little by little- to some progress.